سیه روزی که یاد طره ات آوازه اش دارد

جهانی می توان آتش زدن از رنگ تصویرش

مصور جلوه نتواند دهد نقش میانت را

گر از تار نظر سازند موی کلک تحریرش

به صد خورشید نتوان شد حریف منع شبگیرش

به این نیرنگ اگر حسن بتان آیینه پردازد

برهمن دارد ایمانی که شرم آید ز تکفیرش