که باید در دل آیینه خفت از چشم نخجیرش

غبار صیدم از صحرای امکان رفته ام اما

هنوز از خون من دارد روانی آب شمشیرش

تماشاگاه صحرای محبت حیرتی دارد

اثر پرورده ذوق گرفتاری دلی دارم

که بالد شور زنجیر از شکست رنگ تصویرش

دم پیری فسردن بر دل عاشق نمی بندد