که بالد شور زنجیر از شکست رنگ تصویرش

تماشاگاه صحرای محبت حیرتی دارد

که باید در دل آیینه خفت از چشم نخجیرش

اثر پرورده ذوق گرفتاری دلی دارم

دم پیری فسردن بر دل عاشق نمی بندد

تب شمع محبت نشکند صبح از تباشیرش

جوانیهای اوهامت به این خجلت نمی ارزد