نگارستان بیرنگی جمالی در نظر دارم

صدایی داشت این دیوانه در آغوش زنجیرش

چه امکانست نومیدی شهید تیغ الفت را

چوگل دامان قاتل می دمد خون زمینگیرش

که مینای پری دارد سفال رنگ تصویرش

سیهکاری نمی ماند نهان درکسوت پیری

به رنگ مو که رسوایی ست وقف کاسه شیرش