نم تهمت چه امکانست بر صیاد ما بستن.

که مینای پری دارد سفال رنگ تصویرش

سیهکاری نمی ماند نهان درکسوت پیری

به رنگ مو که رسوایی ست وقف کاسه شیرش

که با آب گهر شسته ست حیرت خون نخجیرش

علاجی نیست جرم غفلت آیینه ما را

مگر حیرت شود فردا شفاعت خواه تقصیرش