بدو گفت بیژن که ای بدنژاد

خردشد ز مغز سرش ناپدید

شد از بیم همچون تن بی روان

به سر بر پراگند ریگ روان

که چون تو پرستار کس را مباد

چرا کشتی آن دادگر شاه را

خداوند پیروزی و گاه را