پریشان حالیم جمعیتی دیگر نمی خواهد

شود یارب شکست رنگ ما هم صرف تصویرش

به گرد سرمه خوابیده ست مغز استخوان ما

که شاید لذتی دزدیم ز آواز نی تیرش

بنای زلف بس باشد شکست خویش تعمیرش

سر از سودای هستی اینقدر نتوان تهی کردن

که شست این کاسه را یا رب به موج آب شمشیرش