درین وادی تعلق پرور غفلت دلی دارم

بنای زلف بس باشد شکست خویش تعمیرش

سر از سودای هستی اینقدر نتوان تهی کردن

که شست این کاسه را یا رب به موج آب شمشیرش

که همچون پای بیکاران رگ خوابست زنجیرش

به صد حسرت خیالت را مقیم دل نمی خواهم

که می ترسم بر آرد کلفت این خانه دلگیرش