که می ترسم بر آرد کلفت این خانه دلگیرش

درین وادی تعلق پرور غفلت دلی دارم

که همچون پای بیکاران رگ خوابست زنجیرش

به صد حسرت خیالت را مقیم دل نمی خواهم

نفسها سوختم در عرض مطلب اشک شد حاصل

عرق کرد آه من آخر ز خجلت های تاثیرش

به چندین سعی پی بردم که از خود رفته ام بیدل