نگه را منع جولان نیست پای رفته در قیرش

چه سازد غیر خاموشی جنون گریه دربارم

که همچون جوهر آیینه در آب است زنجیرش

سبگ گردی در این حیرتسرا آزاده ام دارد

صد آفت از که باید جست در معموره امکان

اگر صبحست هم از شبنم آبی هست در شیرش

حباب از موج هستی دست طاقت شسته می کوبد