که وهم هستی افکند این زمان در دست کناسش

تو زین مزرع نموهای درو آماده ای داری

که در هر ماه چون ناخن زگردون می دمد داسش

به اقلیم عدم گم کرد انسان ذوق سلطانی

حباب بیدل ما را غم دیگر نمی باشد

نفس زندانی شرم است باید داشتن پاسش