به اقلیم عدم گم کرد انسان ذوق سلطانی

بلندی تاکجا بر آبله خندد ز آماسش

تو زین مزرع نموهای درو آماده ای داری

که در هر ماه چون ناخن زگردون می دمد داسش

که وهم هستی افکند این زمان در دست کناسش

حباب بیدل ما را غم دیگر نمی باشد

نفس زندانی شرم است باید داشتن پاسش