بلندی تاکجا بر آبله خندد ز آماسش

مرا بر بی نیازیهای مجنون رشک می آید

که گم کرده ست راه و نیست یاد از خضر و الیاسش

شکوه عزت از اقبال دونان ننگ می دارد

تو زین مزرع نموهای درو آماده ای داری

که در هر ماه چون ناخن زگردون می دمد داسش

به اقلیم عدم گم کرد انسان ذوق سلطانی