شکوه عزت از اقبال دونان ننگ می دارد

.من و مای تو می باشد گر آوازی است در طاسش

مرا بر بی نیازیهای مجنون رشک می آید

که گم کرده ست راه و نیست یاد از خضر و الیاسش

بلندی تاکجا بر آبله خندد ز آماسش

تو زین مزرع نموهای درو آماده ای داری

که در هر ماه چون ناخن زگردون می دمد داسش