مرا بر بی نیازیهای مجنون رشک می آید

نگین از کندن آزاد است اگر سازی ز الماسش

فلک سازیست مستغنی ز وضع هرزه آهنگی

.من و مای تو می باشد گر آوازی است در طاسش

که گم کرده ست راه و نیست یاد از خضر و الیاسش

شکوه عزت از اقبال دونان ننگ می دارد

بلندی تاکجا بر آبله خندد ز آماسش