که گم کرده ست راه و نیست یاد از خضر و الیاسش

فلک سازیست مستغنی ز وضع هرزه آهنگی

.من و مای تو می باشد گر آوازی است در طاسش

مرا بر بی نیازیهای مجنون رشک می آید

شکوه عزت از اقبال دونان ننگ می دارد

بلندی تاکجا بر آبله خندد ز آماسش

تو زین مزرع نموهای درو آماده ای داری