به هر سو غنچه ها لب می کند از حسرت بوسش

که دارد جوهر تحقیق حسرتگاه ناموسش

جهانتاب است شمع و بیضه عنقاست فانوسش

تبسم ریز صبحی رفت از گلشن که تا محشر

خیال عشق چندان شست اوراق دلایل را

که در آیینه نتوان یافتن تمثال جاسوسش

نوید وصل آهنگی ست وقف ساز نومیدی