زمان فرصت دیدار رفت اما من غافل

که از تبخاله می باید شنیدن بانگ ناقوسش

دگر می تاختم با ناز در جولانگه فطرت

به این خجلت عرق کردم که نم زد پوست بر کوسش

به وهم آیینه صیقل می زنم از دست افسوسش

به آزادی پری می زد نفس در باغ ما بیدل

تخیل گشت زندانش توهم کرد محبوسش