که از تبخاله می باید شنیدن بانگ ناقوسش

جهان یکسر حقست ، آری مقید مطلق است اینجا

ز مینا هر که آگه شد پری گردید محسوسش

ز دیرستان عشقت در جگر جوش تبی دارم

دگر می تاختم با ناز در جولانگه فطرت

به این خجلت عرق کردم که نم زد پوست بر کوسش

زمان فرصت دیدار رفت اما من غافل