ز دیرستان عشقت در جگر جوش تبی دارم

که هر جا می رسم پر می زند آواز طاووسش

جهان یکسر حقست ، آری مقید مطلق است اینجا

ز مینا هر که آگه شد پری گردید محسوسش

که از تبخاله می باید شنیدن بانگ ناقوسش

دگر می تاختم با ناز در جولانگه فطرت

به این خجلت عرق کردم که نم زد پوست بر کوسش