هر چرب زبانی که به شوخی علم افراشت

آن را که ز خود برد تمنای سراغش

چون اشک پر از رفتن خود کرد ایاغش

کردند چو شمع از نفس سوخته داغش

رحم است بر آن خسته که چون آه ندامت

در گوشه دل نیز ندادند فراغش