کردند چو شمع از نفس سوخته داغش

آن را که ز خود برد تمنای سراغش

چون اشک پر از رفتن خود کرد ایاغش

هر چرب زبانی که به شوخی علم افراشت

رحم است بر آن خسته که چون آه ندامت

در گوشه دل نیز ندادند فراغش

فریاد که در گلشن امکان نتوان یافت