رحم است بر آن خسته که چون آه ندامت

چون اشک پر از رفتن خود کرد ایاغش

هر چرب زبانی که به شوخی علم افراشت

کردند چو شمع از نفس سوخته داغش

در گوشه دل نیز ندادند فراغش

فریاد که در گلشن امکان نتوان یافت

صبحی که به شبها نکشد بانگ کلاغش