خاکسترت از دود نفس بال فشان است

تمثال در آیینه شکسته ست ایاغش

در مملکت سایه ز خورشید نشان نیست

ای بیخبر از ما نتوان یافت سراغش

آتش قفس فاخته دارد پر زاغش

از شیون رنگین وفا هیچ مپرسید

دل آن همه خون گشت که بردند به باغش