آتش قفس فاخته دارد پر زاغش

در مملکت سایه ز خورشید نشان نیست

ای بیخبر از ما نتوان یافت سراغش

خاکسترت از دود نفس بال فشان است

از شیون رنگین وفا هیچ مپرسید

دل آن همه خون گشت که بردند به باغش

بیدل من و بزمی که ز یکتایی الفت