کجا پهلو نهد کس گر نباشد بستر تیغش

ندارد موج هرگز درکنار بحر آسودن

به این شوخی چسان خوابیده جوهر در بر تیغش

در این محفل که یک خواب فراموش است راحتها

به قطع زندگی بیدل نفس مهلت نمی خواهد

رموز بی نیامی روشن است از پیکر تیغش