به قطع زندگی بیدل نفس مهلت نمی خواهد

به این شوخی چسان خوابیده جوهر در بر تیغش

در این محفل که یک خواب فراموش است راحتها

کجا پهلو نهد کس گر نباشد بستر تیغش

رموز بی نیامی روشن است از پیکر تیغش