برق خفته ست به فواره آه خشکش

بی سخا گردن منعم چه کمال افرازد

سر خشکی ست که آتش به کلاه خشکش

سر به غفلت مفرازید ز آه مظلوم

شاه اگر دامن انعام به خست چیند

نیست جز مهره شطرنج سپاه خشکش

غفلت بیدل ما تا به کجا گرد کند