به چار سوی تامل نیافتم بیدل

که چون سپند نغلتد به سرمه آهنگش

به خویش باز نشد چشم ما ز وحشت عمر

دگر چه کار گشاید ز فرصت تنگش

ترازویی که گرانتر ز دل بود سنگش