که چون سپند نغلتد به سرمه آهنگش

اگر ز آینه دل غبار بردارند

عبیر پیرهن کعبه جوشد از رنگش

نیافتیم در این عبرت انجمن سازی

به خویش باز نشد چشم ما ز وحشت عمر

دگر چه کار گشاید ز فرصت تنگش

به چار سوی تامل نیافتم بیدل