اگر ز آینه دل غبار بردارند

که اشک سبحه کشد در شمار فرسنگش

مزار کوهکن آن دم که بی چراغ شود

فتیله ترکند از خون من رگ سنگش

عبیر پیرهن کعبه جوشد از رنگش

نیافتیم در این عبرت انجمن سازی

که چون سپند نغلتد به سرمه آهنگش