مزار کوهکن آن دم که بی چراغ شود

ز یک دو جام رساندم به عالم بنگش

تلاش وادی نومیدی ام از آن بیش است

که اشک سبحه کشد در شمار فرسنگش

فتیله ترکند از خون من رگ سنگش

اگر ز آینه دل غبار بردارند

عبیر پیرهن کعبه جوشد از رنگش