ز یک دو جام رساندم به عالم بنگش

به حیرتم چه تمنا شکست دامن اشک

که درد آبله پایی نمی کند لنگش

خرد نداشت سر و برگ نشئه تحقیق

تلاش وادی نومیدی ام از آن بیش است

که اشک سبحه کشد در شمار فرسنگش

مزار کوهکن آن دم که بی چراغ شود