که درد آبله پایی نمی کند لنگش

گلی که بوی وفای تو در نظر دارد

به سنگ هم چه خیال است بشکند رنگش

به حیرتم چه تمنا شکست دامن اشک

خرد نداشت سر و برگ نشئه تحقیق

ز یک دو جام رساندم به عالم بنگش

تلاش وادی نومیدی ام از آن بیش است