که اشک سبحه کشد در شمار فرسنگش

خرد نداشت سر و برگ نشئه تحقیق

ز یک دو جام رساندم به عالم بنگش

تلاش وادی نومیدی ام از آن بیش است

مزار کوهکن آن دم که بی چراغ شود

فتیله ترکند از خون من رگ سنگش

اگر ز آینه دل غبار بردارند