عبیر پیرهن کعبه جوشد از رنگش

مزار کوهکن آن دم که بی چراغ شود

فتیله ترکند از خون من رگ سنگش

اگر ز آینه دل غبار بردارند

نیافتیم در این عبرت انجمن سازی

که چون سپند نغلتد به سرمه آهنگش

به خویش باز نشد چشم ما ز وحشت عمر