به گوش نقش پا ریزد نواهای خم چنگش

به غفلت پاس ناموس تحیر می کند دل را

در کیفیت آیینه قفلی دارد از رنگش

جوانی تن زد ای غافل ، کنون صبری که پیری هم

مزاج عافیت ازگردش حالم تماشاکن -

شکستی داشت این مینا که پوشیدند در رنگش

به تحریری نمی شایم ، به تغییری نمی ارزم