تبسم امسال کرد پیدا رگی ز یاقوت شعله رنگش

نداشت پروای عرض جوهر، صفای آیینه فرنگش

شکست از آن چشم فتنه مایل غبار امکان به بال بسمل

مباش از افسون سرمه غافل هنوز دستی است زیر سنگش

به مرغزاری که نرگس او کند نگاهی ز کنج ابرو