به گردون می تند هرکس بقدر گردش حالش

ز پرواز نفس آگه نی ام لیک اینقدر دانم

که آخر تا شکستن میرسد سعی پر و بالش

به خواب وهم تعبیر بلندی کرده ام انشا

وداع ساز هستی کن که اینجا هر چه پیدا شد

نفس گردید بر آیینه تحقیق تمثالش

مزاج ناتوان عشق چون آتش تبی دارد