مگر در سرمه غلتم تا کنم یک خامشی لالش

گرفتم نوبهار آمد چه دارد گل در این گلشن

همان آیینه دار وحشت پار است امسالش

به ضبط ناله دل می گدازم پیکر خود را

غنا و فقر هستی آنقدر فرصت نمی خواهد

نفس هر دم زدن بی پرده است ادبار و اقبالش

به هر کلکی که پردازند احوال من بیدل