چسان پنهان توانم داشتن راز محبت را

سری دارم که در هر گام باید کرد پامالش

شرر خرمن دلی چون کاغذ آتش کمین دارم

تماشایی که نومیدی چه می بیزد به غربالش

بقدر اشک من آیینه در دست است تمثالش

بجایی برد حیرانی دل خون گشته ما را

که چون یاقوت نتوان رنگ گرداندن به صد سالش