بقدر اشک من آیینه در دست است تمثالش

شرر خرمن دلی چون کاغذ آتش کمین دارم

تماشایی که نومیدی چه می بیزد به غربالش

چسان پنهان توانم داشتن راز محبت را

بجایی برد حیرانی دل خون گشته ما را

که چون یاقوت نتوان رنگ گرداندن به صد سالش

پر افشان هوای کیست از خود رفتن بیدل