که رنگ و بوی گل در غنچه ها می بندد احرامش

نه تنها در دل آیینه رنگ جلوه می خندد

در آغوش نگینها هم تبسم می کند نامش

طواف خاک کویش آنقدر جهد طرب دارد

در آن محفل که حسن عالم آرایش بود ساقی

فلک میناست می عیش ابد خورشید ومه جامش

ز نخل آن قد دلجو نزاکت را تماشا کن