در آن محفل که حسن عالم آرایش بود ساقی

در آغوش نگینها هم تبسم می کند نامش

طواف خاک کویش آنقدر جهد طرب دارد

که رنگ و بوی گل در غنچه ها می بندد احرامش

فلک میناست می عیش ابد خورشید ومه جامش

ز نخل آن قد دلجو نزاکت را تماشا کن

که خم گردیده شاخ ابرو از بار دو بادامش