ز دور آسمان گر سعد و نحسی در گمان داری

بهار از رنگ و بو عمریست گم کرده ست آرامش

به زیر چرخ منشین گر تنزه مدعا باشد

عرقها بر چکیدن مایل است از سقف حمامش

اثر وا می کند از کیفیت برجیس و بهرامش

دو عالم عیش و یک دم کلفت مردن نمی ارزد

حذر از الفت صبحی که باشد در نظر شامش