چو اشک شمع چه لازم که با سحر فکنیمش

مآل کار ندیدیم ورنه دیده عبرت

جهانش آینه دارد به خاک اگر فکنیمش

سری که یک خم مژگان به خاک تیره نماند

هزار حسرت گفتار می تپد به خموشی

نفس به ناله دهیم آنقدر که بر فکنیمش

چو شمع سر به هوا تا کجا دماغ فضولی