چو شمع سر به هوا تا کجا دماغ فضولی

چو اشک شمع چه لازم که با سحر فکنیمش

هزار حسرت گفتار می تپد به خموشی

نفس به ناله دهیم آنقدر که بر فکنیمش

بلندیی که به پستی کشد ز سر فکنیمش

به غیر خجلت احباب عرض شکوه چه دارد

گلاب نیست که بر روی یکدگر فکنیمش