هر خمی زان زلف مشکین طاق مینای دلست

ناله خیزد چون سپند از دانه های خرمنش

یک نگه بیش از شرار من هوس نگشود چشم

عالمی را کرد پنهان گرد از خود رفتنش

شانه را دست تصرف دور باد از دامنش

جنبش مژگان گرانی می کند بر عارضش

سایه گیسو کبودی می رساند بر تنش