که بختی سبز دارد دانه در چاک گریبانش

به یاد جلوه ات گر دیده مژگان می نهد بر هم

به جز حیرت نمی باشد چراغ زیر دامانش

جنون کن تا دلت آیینه نشو و نما گردد

تغافل صرفه توست از مدارای فلک مگذر

که این جا میزبان سیر است از پهلوی مهمانش

علاج سختی ایام صبری تند می خواهد.