علاج سختی ایام صبری تند می خواهد.

که بختی سبز دارد دانه در چاک گریبانش

تغافل صرفه توست از مدارای فلک مگذر

که این جا میزبان سیر است از پهلوی مهمانش

درشتی گر کند سنگت مقابل کن به سندانش

به ترک وهم گفتی التفات این و آن تاکی

غباری کز دل آوردی برون در دیده منشانش